Sábado, 26 Xaneiro 2019 15:41

Festa da Pascua 2019

 

  • As actividades da Festa da Pascua 2019 desenvolveranse do 6 ao 28 de abril.

 

A tradición xacobea ten en Padrón as súas orixes e son numerosos os lugares deste concello nos que as pegadas das crenzas relixiosas chegan ata os nosos días.

No presbiterio da igrexa de Santiago, situada á beira do río Sar e da ponte do Carme, consérvase "O Pedrón", unha ara romana da que etimoloxicamente procede o nome da vila de Padrón e que estaría adicada a Neptuno, deus dos mares e de todas as augas. Aprecíase nesta ara a inscrición "NO ORIS ESES D S P", que se interpreta como "A Neptuno, o Foro Iriense, cos seus cartos".

PeregrinoSegundo a tradición cristiá da Traslatio Xacobea, recollida no Libro III do Códice Calixtino, dous discípulos do Apóstolo, Teodoro e Atanasio, amarraron a este militario romano a barca que, guiada por un anxo, transportaba o seu cadavre desde Haffa (Palestina), onde fora martirizado. Naquel entón considerábase que o corpo do Apóstolo debía descansar no lugar máis lonxano de predicación e pénsase que ese punto era Padrón, concretamente o monte de San Gregorio, en cuxos penedos o Apóstolo Santiago predicara aos xentís e onde fixera brotar co seu báculo a fonte milagreira embaixo da ermida.Padrón Santiago

Este santuario paleocristián é un lugar histórico de peregrinacións xacobeas desde a Idade Media, sendo impulsado no século XV polo arcebispo Rodrigo de Luna e a comezos do século XX polo arcebispo Martín de Herrera.

A este monte, no que cada 25 de xullo se celebra a romaría do Santiaguiño, accédese subindo as escaleiras do Vía Crucis e nel atópanse outras referencias á tradición xacobea: a capela coa tumba de Gregorio, a casa do ermitán, a fonte milagreira e o conxunto dos penedos coa figura de Santiago. Todo un conxunto de gran beleza paisaxística e desde onde se pode contemplar a mellor panorámica do val de Padrón.

Historicamente, desde que os restos do Apóstolo foron levados a Santiago de Compostela, Padrón converteuse no principio da ruta cara ao sepulcro para os peregrinos que chegaban por mar. Co paso do tempo, a consolidación das peregrinacións a Santiago afectaron a todos os lugares polos que discorría o Camiño e a vila de Padrón, como punto do Camiño Portugués, foi un deles. Cada ano milleiros de peregrinos pasan por Padrón camiño de Compostela, posto que en moitos casos constitúe o punto de partida da última etapa do Camiño Portugués.

 

Rosalía de Castro (Santiago, 1837 - Padrón, 1885) é a escritora galega máis universal e, posiblemente, a personalidade histórica coa que máis nos identificamos os galegos polo seu profundo sentimento de pertenza ao país e pola súa visión socialmente crítica como intelectual, sempre a carón dos máis febles.

Segundo The New York Times, Rosalía de Castro é "a mellor poetisa nacida na Península Ibérica desde a Idade de Ouro ata García Lorca" e unha das máis importantes do Romanticismo a nivel europeo.

Xunto a Eduardo Pondal e Curros Enríquez, convertiuse nunha das figuras máis emblemáticas do Rexurdimento da cultura galega no século XIX pola súa aportación literaria -tanto en prosa como en verso e tanto en galego como en castelán- e por retratar na súa obra unha alegoría nacional de todo o pobo galego.Casa da Matanza

A publicación en 1863 dos seus "Cantares gallegos", primeiro libro escrito integramente en galego e considerado a primeira gran obra da literatura galega contemporánea, supuxo un golpe estratéxico de enorme trascendencia para o futuro das letras galegas e para a consolidación dun incipiente sistema literario galego.

Aínda que naceu en Santiago de Compostela (24 de febreiro de 1837), Rosalía de Castro pasou gran parte da súa vida en Padrón, vila que alternaría como lugar de residencia con outros pobos e cidades como Ortoño, Lestrobe, Madrid e A Coruña.

A día de hoxe, en Padrón pódese visitar a coñecida como Casa da Matanza, fogar no que Rosalía de Castro viviu xunto co seu home, Manuel Murguía, e os seus fillos desde 1883 ata o seu falecemento debido a unha grave enfermidade o 15 de xullo de 1885. Esta casa, onde Rosalía escribiu a súa derradeira obra, "En las orillas del Sar" (1884), sería adquirida polo Padroado Rosalía de Castro en 1947 e habilitada como Casa Museo en 1972.

 

Máis información sobre os horarios de visita na seguinte ligazón:

 

boton ruta rosaliana

 

Os pementos de Padrón coñécense practicamente no mundo enteiro. As súas orixes remóntanse ao século XVII, cando uns frailes da orde franciscana asentada no convento de San Antón, na parroquia padronesa de Herbón, retornaron dunhas misións en América traendo as sementes dos pementos que se cultivaban no estado mexicano de Tabasco, na zona fronteiriza entre México e Estados Unidos.Mapa DOP Pementos de Herbón

A finais do século XVIII, o pemento seco e moído xa se comercializaba en Herbón e constituía unha importante fonte de ingresos, tal e como testemuñan documentos do Catastro da Ensenada. O proceso de selección varietal e as prácticas culturais de recolección precoz comezaron entón a transmitirse desde a comunidade monacal aos agricultores da súa área de influencia, conformando un sistema de produción altamente especializado, no que as sementes eran transmitidas como bens parafernais -formando parte da dote- e nunca fóra da zona de produción.

Na actualidade, a Denominación de Orixe Protexida "Pemento de Herbón" comprende unha área de produción que abrangue aos concellos de Padrón, Dodro, Rois - na provincia da Coruña-, Pontecesures e Valga -na provincia de Pontevedra-. Trátase dunha zona da vertente atlántica de Galicia, que está constituída por vales cunha reducida altitude, delimitados polos ríos Ulla e Sar e protexidos por varias serras e a península do Barbanza, que illan a zona e proporcionan unhas condicións edafoclimáticas axeitadas para o cultivo dos pementos.

Os pementos cultivados ao abeiro da DOP "Pemento de Herbón" pertencen á especie Capsicum Annuun, procedentes dos ecotipos locais da "variedade Padrón". Caracterízanse pola súa recolección en estado inmaduro precoz para a súa comercialización en fresco, presentando unha cor verde lixeiramente clara, unha lonxitude de entre 3,5 e 5,5 centímetros e un diámetro máximo de entre 1,5 e 2 centímetros. 

Unha das características organolépticas máis destacadas dos pementos de Herbón é que, tal e como recolle o dito popular, "uns pican e outros non". Por que? Depende da cantidade de compostos capsicinoides que conteñan, que se concentran na placenta, que é a parte branquiña que hai no interior do froito, nunhas pequenas vesículas. Téñense identificado ata dez compostos diferentes, pero é a capsicina -seguida da hidrocapsicina- a que máis pica. Como estas substancias son axentes defensivos, a cantidade que xenera a pranta depende tanto das características xenéticas e endóxenas da variedade como das condicións ambientais esóxenas: a temperatura, a humidade, a composición do solo, a fertilización, o estado de desenvolvemento do froito no momento da recollida, etc.

Os auténticos pementos de Herbón unicamente se poden atopar no mercado entre os meses de maio e outubro, xa que a recolección dos cultivados en invernadoiros adoita comezar a principios de maio mentres que os cultivados ao aire libre entran en produción a finais de xuño. A campaña oficial remata o 31 de outubro. 

 

Máis información sobre os pementos de Herbón nesta ligazón:

Contacto

Pode contactar co Concello de Padrón a través dos seguintes medios:

  • Enderezo: Rúa Longa, 27 - 15900 Padrón
  • Teléfono: (+34) 981 810 451
  • Correo electrónico: correo@padron.gal

Outros sitios web de interese

Top

Aviso legal - Política de privacidade - Política de cookies - Máis información sobre as cookies

Ligazón temporal á antiga páxina web

Este sitio web utiliza cookies para que vostede poida ter a mellor experiencia de usuario/a. Se segue a navegar está a dar o seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e da nosa Política de Cookies. Detalles…